untitled
posted on 04 Dec 2009 22:30 by felta-kwanก่อนจะจบปีเก่้า...หรืออันที่จริงก็คือปีปัจจุบัน --- ปี 2552 นี้
ฉันมีเรื่องอยากจะบอกกับเธอ....
เคยมีคนบอกฉันว่า เธอน่ะ
"ดื้อมาก"
อันนั้นฉันก็ได้ยินแล้วก็ผ่านเลยไป
ไม่ได้ใ่ส่ใจเท่าไหร่
ด้วยรู้ว่าเธอก็ดื้อจริงๆนั่นแหละ
อันที่จริง ฉันออกจะภาคภูมิใจด้วยซ้ำ ที่เธอดื้อ และไม่ยอมแพ้คนอื่นได้ง่ายขนาดนั้น
...เธอไม่เคยยอมใคร
โดยเฉพาะคนที่เธอสมควรจะยอมให้เขาได้อย่างยิ่ง เธอก็ไม่ยอม
...หลายครั้งที่เธอคิดว่าชัยชนะ มาจากการเอาชนะ
การเป็นคนสุดท้ายที่ได้ต่อปากต่อคำ ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอชนะ เธอยิ่งใหญ่กว่าใครๆทั้งหมด
แต่วันนี้ ฉันกล้าพูดได้เลยว่าที่ผ่านมาฉันคิดผิด
ฉันเพิ่งได้สัมผัสความดื้อของเธอจริงๆ จังๆ เอาก็ตอนที่ฉันพยายามบังคับเธอ ไม่ให้เธอเอาแต่ใจตัวเองมากเกินไป
"...มันเิกินลิมิตแล้วนะ"
ฉันบอกเธอ
"ถ้ามากไปกว่านี้ จะไม่มีใครเตือนเธอได้อีก"
"เธอไม่ใช่เด็กอายุ 16 ที่จะเอาอารมณ์มาอยู่เหนือการตัดสินใจได้ทุกครั้งหรอกนะ
หลายครั้งมันก็ต้องฝืนใจกันบ้าง ... คนเราเลือกเฉพาะขาวกับดำ ชอบกับไม่ชอบ อย่างเดียวไม่ได้หรอกนะ
ต้องรู้จักยืดหยุ่นกันบ้าง"
เป็นอีกครั้งที่ฉันพยายามฝืนใจเธอ บังคับใจเธอ
...แต่ก็บังคับไม่ได้ เธอไม่ยอมฟังฉัน
ฉันเหนื่อยใจ อ่อนใจ เพิ่งรู้ว่าเธอ"เอาแต่ใจตัวเอง"ขนาดนี้
ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอเป็นคนดื้อมากขนาดนี้
ดื้อมากๆ และตอนนี้ฉันเข้าใจความหมายที่ทุกคนพูดว่า "เธอเป็นคนดื้อมาก" แล้ว ว่ามันเป็นยังไง
...เธอจ๋า....
จะมีวิธีไหนบ้างกันนะ ที่ทำให้ฉันเปลี่ยนใจเธอได้ สั่งให้เธอไม่เลิกดื้อ
สั่งให้เธอฟังคำของฉัน ฟังคำเตือนของคนรอบข้างบ้าง หรือกระทั่งเอาใจใส่ตัวเอง
เลิกตัดสินใจทุกอย่างด้วยอารมณ์ชอบ-ไม่ชอบ เสียที
แล้วหันมาใช้เหตุผลในการตัดสินใจมากกว่านี้
บางที ถ้าเธอไม่ยอมเปลี่ยน
ฉันคงต้องเป็นฝ่ายจากไป และเข้าใจว่า
ฉันสั่งเธอไม่ได้ เธอมีนิสัยอย่างนี้ และเธอมีสิทธิ์ที่จะได้เรียนรู้ผลจากการกระทำของตัวเอง